Alone Kavithai in Tamil | தனிமை கவிதைகள் in தமிழ் (50+)
தனிமை உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் 50 சிறிய தமிழ் கவிதைகள். Alone feeling, loneliness, மன உணர்வுகளை பிரதிபலிக்கும் வரிகள்.
தனிமை கவிதைகள் (1–10)
சுற்றி பலர் இருந்தாலும்
உள்ளுக்குள் வெறுமை
அதுதான் தனிமை.
பேச யாரோ இருப்பார்கள்
புரிந்து கொள்ள யாரும் இல்லை
அதுதான் loneliness.
முகத்தில் சிரிப்பு
உள்ளத்தில் அழுகை
நான் தனிமை.
அமைதி நிறைந்த இரவு
மனம் மட்டும் சத்தம் போடும்
அதுதான் என் உலகம்.
என்னை புரிந்து கொள்ள
நானே முயற்சி செய்கிறேன்
தனிமை கற்ற பாடம்.
கூட்டத்தில் இருந்தாலும்
நிழல் கூட விலகும்
அதுதான் என் உணர்வு.
பேசாத வார்த்தைகள்
மனதில் சுமையாக
தனிமை வாழ்கிறது.
என்னை கேட்க யாரும் இல்லை
நானே என்னோடு பேசுகிறேன்
அதுதான் என் இரவு.
காலியான அறை
நினைவுகள் நிரம்பியவை
அதுதான் loneliness.
மௌனத்தின் பின்னால்
ஆழமான கதை
அதுதான் நான்.
தனிமை கவிதைகள் (11–20)
என் மனம் கேட்கும்
நானே பதில் தரும்
அதுதான் தனிமை.
பழைய நினைவுகள்
புதிய காயங்கள்
இரண்டும் சேர்ந்த நான்.
அமைதியாக இருப்பேன்
ஆனால் உள்ளே கத்துகிறேன்
அதுதான் உண்மை.
நிழல் கூட விட்டு சென்றபோது
அப்போதுதான் புரிந்தது
நான் தனிமை.
யாரும் தேவையில்லை
ஆனால் யாராவது வேண்டும்
அதுதான் உணர்வு.
என் உலகம் சிறியது
ஆனால் வலி பெரியது
அதுதான் loneliness.
மனம் பேசுகிறது
ஆனால் யாரும் கேட்கவில்லை
அதுதான் வலி.
ஒரு மெசேஜ் காத்திருப்பு
ஒரு அழைப்பு எதிர்பார்ப்பு
அதுதான் என் இரவு.
சிரிப்பு ஒரு முகமூடி
உள்ளே உடைந்த இதயம்
அதுதான் நான்.
என்னை நான் தேடுகிறேன்
தனிமையின் பாதையில்
நான் இன்னும் பயணம்.
தனிமை கவிதைகள் (21–30)
மழை பெய்கிறது
என் மனமும் அழுகிறது
யாருக்கும் தெரியாது.
காலியான நாற்காலி
நிறைந்த நினைவுகள்
அதுதான் நான்.
நினைவுகள் வந்து போகும்
நான் மட்டும் நிலைத்திருக்கிறேன்
தனிமையில்.
என் குரல் கேட்கவில்லை
மனம் மட்டும் ஒலிக்கிறது
அதுதான் இரவு.
நான் சிரிக்கிறேன்
ஆனால் அது உண்மை இல்லை
அது ஒரு நடிப்பு.
அமைதி பிடிக்கும்
ஆனால் இந்த அமைதி வலி தருகிறது
அதுதான் வாழ்க்கை.
என் கதையை
யாரும் கேட்கவில்லை
அதுதான் loneliness.
நேரம் நகர்கிறது
நினைவுகள் நின்றிருக்கின்றன
நான் நடுவில்.
என் உலகம்
என் மனம் மட்டும்
அதுதான் உண்மை.
நான் பேசவில்லை
ஆனால் நிறைய சொல்ல வேண்டும்
அதுதான் நான்.
தனிமை கவிதைகள் (31–40)
இரவு நீள்கிறது
என் சிந்தனைகளும் நீள்கின்றன
அதுதான் தனிமை.
நான் alone இல்லை
ஆனால் lonely தான்
அதுதான் உண்மை.
சுற்றிலும் அமைதி
உள்ளே சத்தம்
அதுதான் என் வாழ்க்கை.
என் மனம்
என்னை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டது
தனிமை.
நான் சோர்ந்துவிட்டேன்
ஆனால் நிற்கவில்லை
அதுதான் வாழ்க்கை.
ஒரு வார்த்தை வேண்டும்
ஆறுதல் தர
ஆனால் யாரும் இல்லை.
நினைவுகள் துரத்துகின்றன
நான் ஓட முடியவில்லை
அதுதான் நான்.
என் மனம் கனமாக உள்ளது
ஆனால் நான் அமைதியாக இருக்கிறேன்
அதுதான் உணர்வு.
நான் வலிமையானவன் என்று நினைத்தேன்
ஆனால் உள்ளே உடைந்தேன்
தனிமையில்.
நான் பேசவில்லை
அதனால் யாரும் புரிந்து கொள்ளவில்லை
அதுதான் வலி.
தனிமை கவிதைகள் (41–50)
என் உலகம் அமைதியானது
ஆனால் மனம் குழப்பமாக உள்ளது
அதுதான் நான்.
என்னை புரியாதவர்கள்
என்னைச் சுற்றி இருக்கிறார்கள்
நான் மட்டும் தனியாக.
என் சிந்தனைகள்
என்னை விடாமல் துரத்துகின்றன
அதுதான் போராட்டம்.
நான் சிரிக்கிறேன்
ஆனால் அது போலி
அதுதான் உண்மை.
ஒரு அணைப்பு வேண்டும்
அமைதி தர
ஆனால் யாரும் இல்லை.
என் மனம்
என்னிடம் கேட்கிறது
எனக்கு பதில் தெரியவில்லை.
நான் தனியாக இல்லை
ஆனால் தனிமை உள்ளது
அதுதான் வாழ்க்கை.
என் அமைதி
என் வலி
யாருக்கும் தெரியாது.
நான் என்னை மறந்தேன்
தனிமையில்
என்னை தேடுகிறேன்.
என் வாழ்க்கை
ஒரு மௌனக் கவிதை
அதுதான் தனிமை.
